ارسطو میگوید : انسان دنیایی از عجایب است . و باز  میگوید : انسانی که با اجتماع تکامل پیدا کرده باشد از همه جانوران بهتر است .  و اگر بدون قانون و عدالت زندگی کند . خطرناکترین جانور است . آلبرکامو میگوید : انسان تنها مخلوقیست که نمیخواهد همان باشد که هست . برناردشاو میگوید : انسانها یگانه حیواناتی هستند که من از آنها وحشت دارم . ناپلئون میگوید : انسانها بصورت کلی چیزی جز کودکان بزرگ نیستند . آناتول فرانس میگوید : دو چیز تفاوت فاحشی بین انسان و حیوان بوجود می آورد . قدرت بیان و دروغگویی . افلاطون میگوید : زینت انسان سه چیز است ۱- علم ۲- محبت ۳- آزادی . شکسپیر میگوید : معتقدم که سرنوشت انسان را تنها محبت معلوم میکند و بس . گوته میگوید : هر کسی نمیتواند یک " انسان " باشد . و ...

این انسان کیست ؟ چیست ؟ کجاست ؟ چه رنگیست ؟ شکلش کدام است ؟ چه رایحه ای دارد ؟ چه فکر میکند ؟ غرورش کجای تنش می لنبد ؟ تکامل مخچه اش از کجا سرچشمه گرفته است ؟ و ...

دور از حضور

بعد از کمی فکر  : " گوته " چیزی فرموده  که به مذاقمان خوش چسبید .